Tijdens de dotcom bubble was daar ineens Fuckedcompany. Fuckedcompany hield bij welke bedrijven allemaal down the drain gingen. Fuckedcompany is helaas enige tijd geleden ter ziele gegaan. Inmiddels heeft TechCrunch de draad opnieuw opgepakt en een alternatief in het leven geroepen: de TechCrunch Layoff Tracker.Op dit moment staat de teller op 15.

Maar zij zijn niet de enigen, inmiddels is er ook FuckedStartups, gestart per 16 oktober 2008 berichten zij niet alleen over ontslagen en bedrijven die het loodje leggen, gelukkig bieden ze ook tips en how-to’s.

Maar ja, de informatie die wordt geboden, zijn het eigenlijk wel lay-offs in een recessie? Zijn  het niet gewoon voorbereidingen op een recessie? Zijn dit niet gewoon ontslagen die je ook in gezonde tijden in overweging moet nemen?

Ondanks het feit dat ik geen subscription meer heb op TechCrunch ontkom ik er blijkbaar niet aan. Vandaag weer een artikel, nu over Andrew Baron, founder van Rocketboom:  rocketboom founder fighting for fathers life meanwhile drug company committing pr suicide. De vader van Andrew heeft een vorm van kanker die niet te behandelen is, hij schijnt nog maar enkele uren tot dagen te hebben, zo is de verwachting van de artsen. Er schijnt een medicijn te zijn wat mogelijk kan werken, de CEO van het bedrijf wat dit medicijn maakt wil dit medicijn echter niet vrijgeven, klaarblijkelijk omdat het niet goedgekeurd is voor (deze vorm van) kanker, maar voor MS.

Mijn eerste reactie was, medelijden en inderdaad onbegrip, als er een mensenleven gered kan worden dan doe je dat. Mijn 2e reactie was, goed dat TechCrunch zich ook eens van de andere kant laat zien en gebruik maakt van haar exposure en de community erbij betrekt.

Echter, na enig nadenken en realiteitsbesef kreeg ik een raar gevoel. Het leek ten eerste wel zo’n Nigeriaans spam mailtje (maar dat terzijde). Nee, wat mij echt triggerde was, TechCrunch heeft hier helemaal geen verstand van, zou zich er niet mee moeten bemoeien en waarom nu wel? Omdat Andrew Baron een bekende is? Wellicht, maar dan verwacht ik van een gerenommeerde site als TechCrunch (vergane glorie) objectiviteit en gelijkheid in behandeling.

Echter, waarom wil de CEO van het pharmaceutisch bedrijf dit niet vrijgeven?

De achtergrond van Frederick Martin Baron is er eentje als Trial Lawyer. Hij is in Amerika 1 van de meest vooraanstaande trial lawyers zelfs. Google maar eens even op Trial Lawyers Tysabri Case (Tysabri is het medicijn waar op wordt gedoeld).

Het zou dus kunnen zijn dat Frederick Martin Baron tot voor kort rechtzaken heeft aangespannen tegen onder ander Biogen, de fabrikant van het medicijn. Juist de zaak waar het nu om gaat, het “off label” inzetten van Tysabri ten behoeve van de gezondheid van Frederick, juist daar heeft dezelfde Frederick in diverse rechtzaken getracht een stokje voor te steken.

Wat zouden de consequenties zijn als Biogen besluit het medicijn specifiek voor Frederick Martin Baron vrij te geven? Dan zouden zij dit ook voor anderen moeten vrijgeven. Het side-effect van dit medicijn is er klaarblijkelijk 1 met een hoge risicofactor tot overlijden. Als het medicijn wordt vrijgegeven, worden dan rechtzaken aangespannen tegen Biogen vanwege overlijden van deze mensen? Worden er rechtzaken aangespannen omdat het medicijn is vrijgegeven voor Frederick, maar niet voor anderen? Is het hek dan niet van de dam?

De doktoren blijken het medicijn gewoon te kunnen inzetten voor “off-label” gebruik. Ofwel, ze kunnen het inzetten voor een toepassing waarvoor het niet is vrijgegeven en geschikt is. Toch doen de doktoren dit niet, maar waarom niet? ook hier ligt weer een ander antwoord aan ten grondslag, ene rsn legt het haarfijn uit. Het blijkt dat het medicijn niet zomaar kan voor “off label” gebruik kan worden ingezet.

Zoals ook aangegeven in mijn vorige artikel mbt onder andere Michael Arrington en TechCrunch geldt hier deels hetzelfde. Michael Arrington, voormalig advocaat baseert zich maar op 1 aspect, het redden van een leven (alhoewel dit redden maar zeer de vraag is). Hij vergeet in al zijn wijsheid een heel aantal ander, hierboven genoemde, zaken.

Michael Arrington misbruikt zijn “blog” en daarmee ook de community voor allerhande doeleinden. De macht is groot, de reputatieschade die bij anderen kan worden aangericht door zijn persoonlijke toedoen. Hij koppelt, zoals wel vaker, het redden van een leven aan een bedrijf, aan een CEO en aan PR. Dit is geen nieuws meer, dit zijn geen feitjes, dit is geen informatie waar je waarde aan kunt hechten of een discussie over aan kunt gaan. Het is gewoon een digitaal uithangbord geworden waarbij het ego van Michael weer eens moet worden gestreeld, temeer daar hij de dag ervoor door het slijk heeft moeten gaan. En als hij de beste intenties zou hebben, waarom heeft hij dan niet de comments gesloten en laten doorverwijzen naar de blog van Andrew Baron?

Als laatste even off-the-record. Er zijn vele banden tussen Frederick Martin Baron en de politiek in Amerika. Ook Biogen heeft vele banden en… daar is ie weer, Carl Icahn, die inmiddels een plekkie heeft veroverd bij Yahoo, heeft een belang in Biogen.

Hebben we net de ene crisis gehad, daar start er wel weer een andere.

Michael Arrington, eigenaar Techcrunch en Dare Obasanjo, low profile blogger en in dienst van Microsoft liggen in de clinch met elkaar.

de zaken op een rijtje, Dare Obasanjo heeft een artikel geschreven met als titel TechCrunch Turns Into Fucked Company 2.0. Michael Arrington reageert op TechCrunch met een artikel genaamd The prickly prince strikes again. Klaarblijkelijk is er in het verleden al eens eerder een incident geweest, en zo blijkt, Dare heeft als experiment een wikipedia entry gewijzigd.

Het wordt echter wat interessanter als Steven Hodson tot de ontdekking komt dat er een Twitter conversatie tussen Mossyblog en Michael Arrington is geweest. Een conversatie waarin Michael Arrington zich volledig laat gaan en Mossyblog herhaalde malen een moron en jerk noemt.

En ineens is daar Robert Scoble. Hij mengt zich ook ineens in de “conversatie” om een of andere duistere reden, Op friendfeed is ook eea te vinden

Ik ben er maar eens ingedoken, en wat blijkt?

1. Herhaalde malen worden comments verwijderd op TechCrunch
2. ineens is de comment form afgesloten, er wordt vermeldt: “Sorry, the comment form is closed at this time.”
3. De vader van Dare Obasanjo wordt erbij gehaald in de post op TechCrunch
4. Er wordt een foto van een hondje geplaatst die Dare Obasanjo moet voorstellen
5. Er wordt in het artikel een relatie gelegd met de werkgever van Dare Obasanjo, Microsoft.
6. De comments van diverse artikelen over dit onderwerp oordelen over het algemeen in het nadeel van Michael Arrington.
7. De comments bij Robert Scoble oordelen min of meer ook nadelig voor zowel Michael Arrington en Robert Scoble.
8. Het blijft verder tot op heden angstvallig stil bij Michael Arrington, hij laatniets van zich horen.

Mijn ideeen? Zelfverheerlijking, aandacht en traffic, in een in hun ogen afnemende economie zijn deze zaken onontbeerlijk verbonden met hun primaire bron van inkomsten.Ze worden bang, ze gaan reageren en proberen aandacht te trekken. Echter, TechCrunch is een nieuwssite gericht op nieuwe internet bedrijven en producten, en bestaande bedrijven die impact hebben op het nieuwe internet. Robert Scoble is een amerikaanse (video) blogger, technical evangelist en co-auteur van “naked conversations”.  Beiden leggen grotendeels de focus op internet gerelateerde “technologieen.

En hier komt dus het trieste, zowel Michael Arrington als Robert Scoble rapporteren frequent over web 2.0 en Social Media, maar ook over Collective Intelligence en over how to deal with comments. Michael Arrington heeft besloten om in de onderste regionen te bivakkeren als het gaat om Grahams Hierarchy of Disagreement. Robert Scoble laat de feiten weg, insinueert en suggereert. Beiden houden stug vol aan maar 1 argument, dat Dare Obasanjo Microsoft representeert, en als zodanig zal hij 24 uur per dag zich dit bewust moeten zijn en op basis hiervan acteren.

Wat Michael Arrington doet, en ook Robert Scoble onthoudt zich er niet van, is zagen aan de fundamenten van iets essentieels, de vrijheid van meningsuiting. Hij wil klaarblijkelijk dat bloggers in hun vrijheid worden beperkt door werkgevers, en als bloggers misstappen begaan, de werkgever de blogger ontslaat.

Gelukkig is daar Frank Shaw, Worldwide President Waggener Edstrom en account manager voor het Microsoft team die uiteindelijk in het toetsenbord klimt en zijn standpunt toelicht. Robert Scoble biedt tenslotte, na het artikel van Frank Shaw gelezen te hebben zijn excuses aan. Voor wat het waard is dan, hij heeft dit eerder meegemaakt en heeft eerder zijn excuses aangeboden. Is hij nog serieus te nemen?

Robert en Michael evangeliseren een tijdperk waarin je creatief en authentiek mag zijn. Aan de andere kant lappen zij zelf deze evangelisatie aan hun laars door hun mening te ventileren, hun autoriteit te misbruiken en er een eigen wending aan te geven. Eigenlijk is het Naked Conversations op z’n kop. 

Kortom, zijn we weer terug bij af? Zijn we de grote traditionele media moguls, met hun bijbehorende macht, nu aan het terugzien op het internet, is dit de nieuwe self-made elite? Of zijn het een paar etterbakjes die net uit de luiers zijn en zich als kinderachtige mannelijke pubers gedragen? 

Of is het, als we kijken naar de traffic van scobleizer.com en techcrunch.com waar een duidelijke afname te zien is, een slimme truc om traffic te genereren? Robert is tenslotte ook maar een werknemer bij een bedrijf wat zich ook voorbereidt op recessie. Michael is eigenaar van TechCrunch en afname in traffic brengt wellicht het voortbestaan in gevaar, mede gezien de recessie.