Online dating is meer dan hot, maar stijgt nog steeds niet uit boven een gematigd “mensen die samen dingen doen”… en dat boeit me vanuit een Web 2.0 perspectief. Waarom zijn datingsites niet meegegroeid met de mogelijkheden die social media hen bieden? Waarom ontwijken ze de sociale context en laten ze dit aan andere initiatieven over? Hoe zou het anders kunnen en biedt dit dan enige meerwaarde op de huidige vorm van virtuele contactadvertenties?

Een speurtocht in delen. Allereerst een verkenningstocht langs het huidige aanbod.

Als je, als een van de 4,5 miljoen singles die Nederland kent, virtueel op zoek wilt gaan naar een vluchtige date, relatie, vriendschap of liefde van je leven, heb je eigenlijk maar keuze uit een tweetal soorten principes van matchen; Op profiel gericht of op een of andere (semi)wetenschappelijke basis.

De grootste site in deze eerste groep is zonder twijfel relatieplanet.nl (70% van de Telegraaf). Cijfers lopen uiteen van 400.000 tot 700.000 actieve singles. Het concept is even simpel als doeltreffend. Je plaatst openbaar een foto en vult het generieke profiel in. Vervolgens wordt er via een eenvoudig zoekmechanisme gematched op kenmerken als sexe, leeftijd, lengte, haarkleur, geografie, rook- of drinkgewoonte etc. Ben je in iemand geïnteresseerd, dan is het mogelijk om elkaar een berichtje te sturen, volgt er na wat online- of telefonisch contact een ontmoeting en als het een beetje meezit BAM! dikke liefde…

Andere initiatieven in de eerste groep zijn o.a. lexa.nl en e-matching.nl.

De makers van sites in de tweede groep geloven niet in de virtuele vleesmarkt en hanteren, vaak nogal vage en duurdere, wetenschappelijke principes om tot een match te komen op basis van persoonlijkheidskenmerken. Parship is een vrij bekende commerciële speler op dit gebied. Hier date je tevens met een foto, maar deze wordt vervaagd weergegeven totdat de relatiezoeker zich veilig genoeg voelt om deze gericht aan potentiële kandidaten vrij te geven.

Wat totaal anders gaat bij Parship is dat een psychologisch onderzoek de basis vormt voor het gehele match-gebeuren, ervan uitgaande dat een evenwichtige balans in persoonlijkheden meer succes voorspelt in een toekomstige relatie. Match resultaten worden hier dan uitgedrukt in een percentage welke indiceert hoeveel de kandidaten ‘innerlijk’ bij elkaar passen. Verder werkt de communicatie precies hetzelfde als bij de eerste groep sites en resulteert het uiteindelijk misschien wel in een vrolijk “happy ever after”.

Meer van hetzelfde in de tweede groep zijn o.a. Be2 en RelatieKlik.

In het vervolg van deze serie ga ik verder op onderzoek uit naar het proces van online dating, benoem ik de tekortkomingen van de huidige applicaties en probeer ik, zij het voorzichtig, te komen tot een concept wat Dating 2.0 mag heten.

De laatste tijd heb ik een paar keer mogen meekijken met mensen die enthousiast hun eerste stappen zetten op het gebied van social networking, en dan met name Hyves en LinkedIn. Wat me daarin opviel was dat ze allemaal een beetje door hetzelfde proces lijken te gaan. Met iedere stap ervaren ze steeds een beetje beter de enorme kracht van social software en neemt de aanvankelijke weerstand af.

Strong links
Het eerste wat de meeste nieuwkomers doen is het opzoeken en toevoegen van mensen uit hun direct naaste omgeving, zgn. strong links. Familie, vrienden en collega’s. De weerstand tegen het vormen van deze openbare sociale context is dan vaak zo sterk dat zelfs het profiel ‘onzichtbaar’ wordt gemaakt voor vreemden. De rol van sociale software is hier maar zeer beperkt, aangezien strong links direct in het leven aanwezig zijn.

“Leuk hoor zo’n krabbeltje van mijn zus, maar ik haar heb gisteren nog gezien”, “Ja, ik ga mijn hele hebben en houwen aan iedereen tonen”, “Wie zit daar nou op te wachten?”.

Weak links
Via hun lijstje strong links en allerlei slimme zoek- en aggregatiemechanismen (zoals de ‘buzz’ op Hyves) vinden ze nu mensen die zich meer aan de randen van de sociale context ophouden. Oude bekenden worden herontdekt, vroegere collega’s, die ene vriendin die je al jaren niet meer hebt gezien, die ex-lover waar je nog geld van krijgt. De weerstand om jezelf te laten zien vermindert nu, aangezien het ze duidelijk wordt dat zichtbaarheid de kans vergroot om door weak links gevonden te worden. Voorzichtig worden wat foto’s geplaatst, krabbeltjes en tikjes gedeeld.

“Ik heb Daniel via Hyves opgesnord. Daar speelde ik vroeger mee in een bandje. Leuk om weer eens wat van hem te horen.”

Potential links
De echte kracht van social networking komt pas in deze fase tot zijn recht. Nu worden groepen mensen met dezelfde interesse opgezocht en gesnuffeld aan vrienden van vrienden. Dit zijn (nog) geen bekenden, maar men onderhoudt een vriendschap met eenzelfde persoon, deelt eenzelfde passie, hobby, woont in dezelfde stad. Potentials worden door chatten, krabbelen, tikken naar het gebied van de weak links getrokken, waardoor de sociale banden worden versterkt, uitgebreid en nieuwe potentials zich aandienen.

Door de aanzuigende werking van dit proces ontstaan contacten die, door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid waarschijnlijk geen kans hadden gekregen. Afhankelijk van het doel van de social networking site worden plotseling zaken gedaan, nieuwe lovers gevonden, vriendschappen gesloten, samenwerkingsverbanden aangegaan.

“Ik heb Chantal leren kennen via Arie en zij is, net als ik, zo’n fan van Anouk. We delen nu regelmatig concert foto’s”. “Toen we een partner voor productontwikkeling zochten trof ik via een Hyve een bedrijf uit Bemmel die zich met precies hetzelfde bezig houden. Volgende week hebben we een inventariserend gesprekje om te kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen”.

Dit hele dynamische proces van strong links, via weak naar potential links en terug verloopt op een heel natuurlijke wijze. Goede social software begeleidt dit traject en geeft mensen de tools om te werken aan het uitbreiden van hun sociale context.

Bedrijfsmatige toepassing
Voor bedrijven is het opbouwen van een sociale bedrijfscontext zeer interessant. Daar waar voorheen werd gevist uit de bak van potentials door bijvoorbeeld koude acquisitie, ontstaat nu de mogelijkheid om warme contacten te genereren (en dus de kans op het elkaar ‘gunnen’ te vergoten) door middel van strategische toepassing van social software. Maar dit betekent wel dat men de medewerkers de mogelijkheid moet bieden om, aanvankelijk via strong links, een sociaal netwerk op te bouwen.

Eenpitters en kleine bedrijfjes snappen dit proces vaak al heel goed, maar de grotere bedrijven laten hier nog steeds steken vallen, omdat die eerste fase van opbouw via strong links zo ‘zinloos en oncontroleerbaar’ lijkt.

Een goed besef van de kracht van de toepassing social software zou wel eens het verschil kunnen maken tussen (door warme contacten) overleven of verzuipen in de toekomstig ongetwijfeld scherp afnemende markten.

Beschrijving:
The interactive installation “I Want You To Want Me”, by Jonathan Harris and Sep Kamvar, commissioned by the Museum of Modern Art, for their “Design and the Elastic Mind” exhibition.

I Want You To Want Me explores the search for love and self in the world of online dating. It chronicles the world’s long-term relationship with romance, across all ages, genders, and sexualities, using real data collected from Internet dating sites every few hours.

Jonathan Harris heeft onder andere projecten opgezet over menselijke emotie(wefeelfine.org), menselijk verlangen(love-lines.org), moderne mythologie (universe.daylife.com), wetenschap (phylotaxis.com), nieuws (tenbyten.org), anonimiteit (justcurio.us) en taal (wordcount.org), en hij heeft ’s-werelds grootste tijd capsule (timecapsule.yahoo.com) ontwikkeld. Deze is uiteindelijk vertaald in 10 talen.

Mensen vertonen in de werkelijkheid vaak gedrag wat geaccepteerd wordt binnen de normen en waarden die we met zijn allen hebben geschapen, antwoorden moeten politiek en diplomatiek correct worden geformuleerd, evenals de voorafgaande vragen, emoties mogen niet of nauwelijks worden getoond. Het internet, met haar blogs, forums etc… biedt bij uitstek een medium om onze gevoelens uit te drukken. Jonathan Harris heeft de daad bij het woord gevoegd en dit getracht uit te drukken middels ondersteunde sites als wefeelfine.org en menselijk verlangen love-lines.org. Op wefeelfine.org bijvoorbeeld kun je zien hoe wij ons met z’n allen op dit moment voelen.