December 2008 kwam het nieuws ter ore dat minister Ronald Plasterk de dagbladondernemingen en de journalistiek de helpende hand wil toesteken.
Onlangs is bekend geworden dat Ronald Plasterk dit idee daadwerkelijk wil doorzetten en dat voormalig cultuurminister Elco Brinkman de voorzitter wordt van de adviescommissie over innovatiemogelijkheden bij de gedrukte pers.
Ronald Plasterk heeft zelfs een echte brief aan de tweede kamer gedicht met onder andere de volgende tekst:
Ik realiseer mij ten volle dat de perssector in een benarde situatie verkeert. Op meerdere plaatsen in mijn eerdere brief is aangegeven dat de sector door structurele en conjuncturele oorzaken onder toenemende druk staat. Expliciet benoem ik kwesties waar nagenoeg alle dagbladondernemingen mee worden geconfronteerd: teruglopende oplagen bij de betaalde kranten, dalende advertentie-inkomsten, het uitblijven van een goed businessmodel voor exploitatie van internetsites, verhoogde rendementseisen van aandeelhouders, problemen met het beschermen van hun content en de bezorging.
Ik vraag me toch sterk af waarom de minister zich hiermee moet bemoeien. Sinds wanneer bemoeid de overheid zich ineens met business modellen? Hebben ze hier verstand van? Minister Plasterk wil geld van de STER gebruiken, geld wat hij beter ergens anders voor kan gaan gebruiken aangezien de dagbladondernemingen haar langste tijd in de huidige vorm hebben gehad. Net als dat WikiPedia een groot aandeel heeft weggesnoept van de Encyclopedia Brittanica, net als dat het bedrijf van de uitvinder van marketing, Wedgwood, faillisement heeft aangevraagd, zo hebben de dagbladondernemingen en perssector een mooi probleem voor zichzelf gecreeerd. Moet dat ons probleem zijn of worden?
Niet alleen in Nederland is er een probleem voor de dagbladondernemingen. Ook in Amerika zijn er inmiddels kranten als de Seattle Post Intelligencer die een probleem hebben. Seatlle PI is op zoek naar een koper en als deze niet binnen 60 dagen gevonden wordt, dan gaat de stekker eruit. Todd Bishop, een Microsoft blogger voor de Seatlle PI heeft inmiddels eieren voor z’n geld gekozen en heeft zijn activiteiten verplaatst naar http://www.techflash.com/. Maar ook de New York Times heeft een klein probleempje.(al krijgen ze mogelijk een doekje voor het bloeden) En niet alleen de NYT, ook the Hollywood Reporter, de L.A. Daily News en de Chicage Tribune hebben veel medewerkers moeten ontslaan. Graphicdesignr.net heeft een mooi overzicht met de paper cuts, ofwel de massale ontslagen die over 2008 hebben plaatsgevonden in de nieuwsbladenindustrie.
Ja, en dan zie je een artikel op de blog van Yme Bosma met daarin ene Rimmer Mulder, hoofdredacteur bij de Leeuwarder Courant die bizarre uitspraken doet. Wat mij betreft zijn dit de laatste stuiptrekkingen van iemand die zich beseft dat zijn baan op het spel staat en wordt overgenomen door andere media, andere mensen. Uitspraken gedreven door angst en bang om de controle kwijt te raken. Henk Blanken haalt vervolgens terecht aan dat het niet alleen om de journalistiek gaat, maar ook om de kranten, de dagbladondernemingen.
Seth Godin onthoudt zich overigens ook niet van een gedegen scherp artikel waarin hij stelt dat wij de kranten nauwelijks zouden missen. Bart Brouwers (hoofdredacteurs Sp!ts) reageert hier vervolgens op op RethinkingMedia en stelt dat het toch iets ingewikkelder ligt dan Seth aangeeft. Hij heeft hier inderdaad een punt, maar gaat het daar om? Dit is namelijk geredeneerd vanuit de partijen die nieuws verspreiden en heeft niets te maken met de mensen die dagelijks nieuws consumeren. De vraag wordt nog steeds niet beantwoord, wat willen zij eigenlijk?
Jan-Hendrik Bakker weet het mooi (en vooral ook lang) te vertellen op de nieuwe reporter.
De kwestie is of het wénselijk is dat de nieuwsvoorziening straks geheel in handen is van individuele bloggers, communicatiebureaus van bedrijven en overheidsinstellingen, op entertainment gerichte websites als Geenstijl.nl en persbureaus die niet anders functioneren dan als toeleverancier van nieuws(berichten). Ik vind van niet. Een democratische samenleving kan alleen functioneren als de nieuwsvoorziening zo objectief mogelijk is, terzakekundig en voorzien van een duiding. De professionele journalist die verbonden is aan een orgaan of netwerk van deskundigen, die op die organisatie kan terugvallen en zijn bijdragen in een groter geheel van berichtgeving en analyse invoegt, is daarom een onmisbare figuur in onze samenleving. Zo’n organisatie hoeft zeker niet een instituut te zijn dat er dagelijks tonnen papier en drukinkt doorjaagt, maar het moet wel een groot publiek bereiken, digitaal of anderszins.
Hij gaat helaas even te kort door de bocht en vergeet de doelgroep, de lezers, de klanten, de consumenten te benoemen, wat willen zij eigenlijk?
Onderzoek heeft uitgewezen dat jongeren steeds minder traditionele kranten lezen, dat ze zelf op zoek gaan naar nieuws en niet bereid zijn ervoor te betalen..
Hoofdredacteur Kees Pijnappels van de Gelderlander stelt dat de steun aan de krant goed is voor het land. Bloggers zijn, volgens de Gelderlander, journalistiek niet betrouwbaar (ha, kan iedere journalist die ook blogt in z’n zak steken, je bent onbetrouwbaar). Daarnaast zou er geld moeten komen vanuit de overheid. De 50 euro per nederlander per jaar die bedoeld is voor de publieke omroep zou deels aan de regionale pers moeten worden besteed. Wellicht moet de overheid gewoon stoppen met de 50 euro?
En dan Ethan Zuckerman http://www.ethanzuckerman.com/blog/2009/01/16/is-ad-supported-journalism-viable-in-a-pay-for-performance-age/ Hij heeft het over:
they serve a critical function in a democratic society, informing citizens so they can make intelligent voting decisions, lobby their elected representatives on issues of their concern and hold political and business powers accountable
Yeah right! En al die kranten in Amerika die opeens voor Obama kozen dan? Ethan Zuckerman laat ook hier weer 1 cruciaal aspect weg. De consument die het nieuws consumeert. Veelal zijn dit soort mensen gefocussed op zichzelf, op de media an sich en de hoop te overleven. Maar wat als de consument dat niet wil, of maar in beperkte mate bereid is om ervoor te betalen?
Jack Shafer zegt op Slate in zijn artikel What’s killing newspapers is the same thing that killed the slide rule aan dat journalisten makkelijk toegang hebben tot de megafoon (marketing 0.1):
The misery of a laid-off or bought-out journalist isn’t greater than that of a sacked bond trader, a RIF-ed clerk, or a fired autoworker. The only reason we’re so well-informed about journalists’ suffering is they have easy access to a megaphone. The underlying cause of their grief can be traced to the same force that has destroyed other professions and industries: digital technology.
Jay Rosen geeft in zijn artikel Audience Atomization Overcome: Why the internet weakens the authority of the Press al aan dat traditionele journalistiek zich heeft gedragen als een demper op een open sociale omgang. Eigenlijk hebben zij nagelaten om een open forum te leveren waar discussie op mogelijk is.
Bloggers tap into it to gain a following and serve demand. Journalists call this the “echo chamber,” which is their way of downgrading it as a reliable source. But what’s really happening is that the authority of the press to assume consensus, define deviance and set the terms for legitimate debate is weaker when people can connect horizontally around and about the news.
En dit blijkt ook als je kijkt naar bijvoorbeeld HP|de Tijd waarin een recensie staat over Roosbeef. Gekleurde journalistiek met een eigen mening zonder dat er een discussiemogelijkheid wordt geboden en anoniem geplaatst.We zijn als lezers klaarblijkelijk te dom? (overigens zijn Leon en ik een andere mening toegedicht dan deze anonieme journalist, we komen graag met hem in gesprek).
Henk Blanken heeft een fantastisch mooi artikel geschreven met als titel de krant wordt een andere meneer met als conclusie:
Dat oordeel is helaas in zichzelf geen garantie dat jongeren gaan betalen, en er dus een businessmodel voor kranten is.
Nick O’Neill zegt dat het enige waar kranten goed voor zijn is het doden van bomen.
En Google heeft besloten om Print Ads resoluut de nek om te draaien, ook al participeren er meer dan 800 kranten in de Verenigde Staten
Het nieuws wordt nu verzorgd door iedereen, door amateurs, door citizen journalists. Soms betaald, soms onbetaald. Het nieuws verschijnt op blogs, en in near real-time op Twitter. Fact checking? Hoe gekleurd zijn vele berichtgevingen geweest de afgelopen jaren, hoezeer werden journalisten gemanipuleerd, bedreigt en onder druk gezet (misschien zou juist die emotie die vaak ontbreekt niet misstaan).
Nu zijn er anderen, mensen die zelfs real-time verslag proberen te leggen van hetgeen gebeurt. Heb je hier professionele journalisten voor nodig? Nee. Ongetwijfeld zijn zij beter in staat een verhaal te schrijven, zij hebben vaak meer tijd en resources om fact checking te doen, maar hebben we daar tegenwoordig niet crowdsourcing voor? Daarnaast, de inhoud is veel belangrijker. Journalistiek kan overigens wel groeien en groeit dan ook. Iedereen kan het namelijk doen en er is geen “fabriek” meer nodig.
Het is niet alleen de onderneming zelf, het is de gehele keten die ter discussie staat. De papierfabrikanten, de persen, de krantenjongens, de gehele logistieke en transportketen, allen die te maken hebben met het fysiek bezorgen en brengen van de nieuwsbladen hebben een probleem. Internet maakt het vergaren van nieuws en het distribueren hiervan vele malen goedkoper en eenvoudiger.
Het zal niet lang meer duren voor jullie papieren krantje heeft plaatsgemaakt voor een digitaal krantje (neem bijvoorbeeld de Kindle). Maar met de intrede van deze digitale lezers komt dan ook de conclusie dat de traditionele persen stoppen met draaien, dat de gehele logistiek die benodigd is om een krant bij de consument te brengen verdwijnt. En als je business model wijzigt, dan brengt dat bijna automatisch met zich mee dat er ook grote organisatorische wijzigingen noodzakelijk zijn.
De dagbladondernemingen hebben te lijden onder terugnemende advertentie-inkomsten. Komt dit door de economische tegenwind, of is het een tendens die al jaren geleden is ingezet en nu echt tot uiting komt? Ik vermoed dat het laatste het geval is, de economische tegenwind wordt momenteel handig aangegrepen om de hulptroepen erbij te halen en te klagen dat ze het moeilijk hebben.Ze zijn al meer dan 20 jaar online en nog steeds zoekende zijn naar antwoorden. Op newspaperdeathwatch kun je in ieder geval volgen welke kranten er in de Verenigde Staten omgevallen zijn.
Al midden jaren 80, toen de pc de huiskamer binnenwandelde, had men al signalen kunnen oppikken van hetgeen komen zou. Maar nee, op dat moment besloten de ondernemingen de strijd aan te gaan met de concurrenten, wat ze overigens nog steeds doen… Nu is het zelfs nog erger en gaan ze de strijd aan met de bloggers en citizen journalists.
En er waren zelfs eerder signalen, zelfs midden jaren 70 toen Robert Marbut, toenmalig CEO van de bladengroep “Harte-Hanks” zei:
The fact that the same technology will be used by media other than daily newspapers will mean that others could enter the marketplace for meeting information needs and encroach on the franchise of an established newspaper … new technology will make it possible for the consumer to get his needs met in a variety of ways in the future, again setting the stage for continued fragmentation of media which could lead to further encroachment of the newspaper’s share of market.
Dagbladen waren trouwens geen late arrivers met allerlei innovatieve media, ze waren eerder early adopters, maar wel met een lock-in principe. Het enige wat ze hebben gedaan is de offline versie online brengen, wederom voorzien van wat banners en advertisements. Tegenwoordig kun je wat features herkennen als comments en middelen om WOM te faciliteren. Maar ja, dat hadden we al in de offline wereld 
In sommige gevallen zie je dat de journalist meedoet in de comments, veel vaker gewoon niet.
Ze hebben dus een handig makkelijk voor de hand liggend business modelletje gekozen, en er heeft weinig tot geen echte innovatie plaatsgevonden de afgelopen jaren. Jammer toch dat advertising in de traditionele vorm haar langste tijd heeft gehad.
Op de online versies zie je vaak dezelfde berichtgevingen, veelal afkomstig van Reuters of ANP, zelfs de teksten zijn hetzelfde, er is geen eigen content van gemaakt of er is een kleine draai aan gegeven. Stja… wat moet je dan, je richten op SEO om het onderscheid te maken?
De nummer 1 reden waarom een bedrijf faalt is vanwege gebrek aan een gedegen en haalbaar business plan. Het gebrek aan een fatsoenlijk businessplan is een handeling van achteloosheid. Een handeling van achteloosheid waar de research, de scenario’s, en de veronderstellingen niet zijn getest en onderbouwd. gebrek aan kennis van de markt is geen excuus. Het nalaten van het leren kennen van je klant is ook geen excuus. Jezelf de dood injagen door een gebrekkig en slecht marketingplan is te wijten aan gebrek aan met betrekking tot aantrekkingskracht van het product, gebrek aan klantidentificatie, slechte prijsstelling, en slechte promotie.
Nieuwsbladbedrijven in de huidige vorm hebben ook het probleem dat een blad maar een bepaald aantal pagina’s bevat en dus een maximum aantal advertenties kan bevatten, en daarnaast dus voor een beperkt aantal medewerkers werk kan faciliteren. Een dikkere krant betekent meer advertenties, maar door afnemende advertentie-inkomsten gaat dit dus niet werken, en de klanten zijn veelal niet bereid meer te betalen. Het internet biedt een prima alternatief wat minder kosten met zich mee brengt, maar daar is weer het probleem dat je niet de enige bent.
De journalistiek an sich zal niet verdwijnen, de rest wel, maar hebben we de rest wel nodig? We willen altijd nieuws ontvangen. Bedrijven die gericht nieuws leveren, die meer focus hebben en in niche markten opereren hebben een goede kans. Het zal echter steeds meer en steeds sneller verschuiven naar het digitale medium en ook hier geldt weer focus, gericht en niche. Je bent er dan nog niet, combineer dit met vrijwilligers incl. crowd-sourced en co-created nieuws en mogelijk heb je nog kans van overleven en slagen. Erger nog, massa media heeft niet alleen haar langste tijd gehad, advertisers zullen zich realiseren dat zij helemaal geen online media(als in online kranten) nodig hebben om de community te bereiken. Een van de weinigen die een redelijk succesvol advertisement business model heeft is Google, en zelfs zij ontslaan op dit moment mensen. Nieuwsbladen die die worden gefund door Venture Capitalists, of de overheid ;-) zullen nog even overleven, todat hier ook de geldkraan wordt dichtgedraaid.
Net als open source de toekomst heeft, zo zou open news ook wel eens de toekomst kunnen hebben. Er zijn tegenwoordig diverse voorbeelden van succesvolle initiatieven die het verschil wel weten te maken, bijvoorbeeld spot.us (community funded reporting), Gawker Media , techcrunch, maar ook initiatieven als De Knight Foundation die de Knight Community Information Challenge heeft gelanceerd, winnaars krijgen een deel van het beschikbare geldbedrag uitgekeerd
En zo zie je maar weer dat journalisten elkaar zelf wel opzoeken om samen te werken, dit keer op Twitter.
Doc Searls over “the new ecology of journalism”:
While all these are good, the larger trend to watch over time is the inevitable decline in advertising support for journalistic work, and the growing need to find means for replacing that funding — or to face the fact that journalism will become largely an amateur calling, and to make the most of it.
Stowe Boyd geeft het al aan:
No surprise: I’ll bet it will come from a communitarian model, like blogging and other social phenomena on the web. Could be a mix of advertising, philantrophy, tax loopholes, and sponsorship (a la NPR), but it won’t be old school newspapers relocated to the web.
En Jeff Jarvis zegt in zijn artikel the ecosystem of news:
News in a market will no longer be owned by one or a few outlets. News will be a much larger ecosystem to which many will contribute in many ways - an ecosystem that spreads outside the market.
Paul Bradshaw heeft een presentatie gemaakt met als onderwerp Business models for news online:
The Online Media from RealWire on Vimeo.
Ikzelf? Ik heb geen krant, nooit gehad ook. Volgens een gemeente-ambtenaar zou ik een krant moeten hebben of lezen omdat de gemeente daar hun officiele mededelingen in doet. Nog steeds heb ik geen krant aangezien de gemeente hier een website voor heeft. Ik kijk trouwens ook zelden of nooit naar de publieke omroepen en wanneer er reclameblokken verschijnen zap ik weg zodat ik geen enkele reclame hoef te kijken. Ik zie dan ook het belang van de maatschappelijke verantwoording en belang en het belang van onafhankelijkheid dan ook niet en ik begrijp dan ook niet dat een krant een cultuurgoed is. En nieuws? Hier heb ik nog nooit voor betaald. Gaat de 
krant dan echt verdwijnen? Ik weet het niet, stiekem hoop ik het wel. En laat iedereen eens ophouden met dat gejank over oneerlijke concurrentie met de publieke omroepen. Ik kijk zelden naar de publieke omroepen en reclames zie ik al helemaal nooit. Zorg maar zelf dat je je hoofd boven water houdt in plaats van te wijzen naar anderen, het leven is oneerlijk, get used to it.
Newspapers need a fundamental reboot. Alles moet opnieuw worden opgebouwd is nog beter. Je product of dienst is net zoveel waard als dat iemand anders bereid is ervoor te betalen. Heel simpel, de content is je marketing, nothing more. Offline redt je het niet, online heb je geen business model op basis van advertisements. Het gaat in deze vrije economie om vraag en aanbod. Klaarblijkelijk is er minder vraag, en kan er minder aangeboden worden. Dit is iets waar wij als consument al dan niet genoegen mee moeten nemen. Willen we meer aanbod? Dan gaan we daar wel om vragen.
Oh ja, pa, je ochtendkrantje verdwijnt, hopelijk hebben ze tegen die tijd een mooi digitaal alternatief voor je. Geen krantenbezorger meer in de ochtend helaas, toch heb je dan wel het nieuws wat de digitale persen op tijd heeft gehaald 
Het uitwisselen van je krant met de buurman is dan ook niet meer nodig. Wellicht kun je, als je een betaald online account hebt, dit account delen met de buurman. En teletext is ook aan vervanging toe, Twitter en Teletext combineren levert Twext.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/Feed-icon.svg/120px-Feed-icon.svg.png"){kind=icon}
Recent Comments