Makkelijk is het niet geweest in 2009… nee zelfs ronduit beangstigend soms. Kijk, ik wist natuurlijk ook wel dat we het jaar met economische- en politieke tegenwind begonnen, maar dat mijn stoutste dromen meer dan werkelijkheid zouden worden had ik aan het begin ervan niet durven voorspellen.
Eind 2008 lag ‘de Nederlander’ nog diep in slaap, had zich misschien wat druk gemaakt over de bevroren pensioenuitkeringen en spaargelden, maar glibberde liever over bevroren slootjes en plassen.
Zou er een elfstedentocht komen? Die kwam er (weer) niet.
Vadertje staat had toen de touwtjes flink in handen genomen, maar tesamen met de lijken uit de kast viel in de zomer ook het kabinet. Nieuwe verkiezingen lieten een sterk verdeeld beeld zien tussen ‘terug naar het socialisme’ en ‘de vrije markt’. Nog steeds is er geen nieuwe regering die haar vingers durfde te branden aan het indammen van de groeiende sociale onrust en sterk oplopende staatschuld.
Retailers vielen bij wouter-bosjes (haha), aandeelhouders verdwaasd achterlatend. Menig aandeelhoudersvergadering haalde de hooligan in haar deelnemers naar boven. Hoewel ik nog wel kon genieten van het gefingeerde leed van deze centenknijpers, hadden de lege schappen me toch wel zorgen gebaard. Hoe kon dat nu? Zoiets kwam toch alleen in de voormalige Sovjet voor?
Met beperkte middelen draaiden voedselbanken overuren om de grote toestroom van klagende ex-huizenbezitters te verwerken. Huis en haard was ze zonder pardon afgenomen door dezelfde banken die hen de hemel hadden beloofd. Kerken stroomden vol.
De dollar had het niet lang meer gehouden, nu de OPEC landen een eigen centrale bank en munteenheid in het leven hadden geroepen. De olieprijs boekte record na record. De slaafse afhankelijkheid van energie werd zo pijnlijk voelbaar, zeker als de Russen weer eens de gaskraan dichtdraaiden om zo hun eigen politieke wil aan ons op te dringen. Het lukte hen keer op keer… wat moesten we anders? Alternatieve bronnen kregen nauwelijks de kans dankzij de inhalige spelletjes van de energie-mafia. Wouter Bos genoot nu van een lucratieve positie bij zijn voormalige werkgever, als dank voor bewezen diensten.
Ik was behoorlijk van de kaart toen ik prompt mijn baan verloor bij de meest geweldige werkgever die ik ooit had gekend. Hij kon er ook niets aan doen. Optimisme was altijd zijn ultieme drijfveer geweest, maar toen hij zelf zijn prachtige huis en dito vrouw verloor was de diepe depressie onafwendbaar gebleken. Hij wilde en kon niet meer. Ik had meer met hem en zijn verpletterde droom te doen dan met mezelf. Hoe zou het hem nu vergaan?
Mijn lieve vriendin zag en sprak ik niet zoveel meer. Geld voor een belletje of treinreis was er niet, hoewel ik driftig het brood uit mijn mond spaarde om bij haar te zijn…
BAF!
En toen werd ik wakker…
Tijd voor een hele dikke vette en blind optimistische oliebol! ![]()


In Groot-Brittannië zitten inmiddels meer dan 32.000 makelaars zonder baan.

Recent Comments